Pages Menu
Categories Menu

Posted by on Apr 10, 2010 in Gedichten | 5 comments

Lof op het Berbers

O moedertje Berbers o kostelijk merg van de botten wie met jou solt, de tijd zal met hem sollen! Wie jou wil wegvagen, hem zullen de dagen wegvagen! Zij hebben al graven voor je gedolven. Zij willen je ter aarde bezorgen. Zij zeiden tegen je: je bent waardeloos onder de naties en de mensen! Mijn voet, zet u in beweging! Wij gaan op naar de bergen, om de woorden te verzamelen, de woorden die we niet meer kennen. Wij zullen ze zeven en nog eens zeven, tot zuiverheid. Laat maar opkomen hij die beweert dat het Berbers heeft afgedaan. Ons Berbers is een taal. Zij kan verheffen, zij kan...

Lof op het Berbers Read More

Posted by on Apr 10, 2010 in Gedichten | 0 comments

Ziyaan graaft naar zijn wortels

Ziyaan, een jongeling met een scherp verstand, ging graven naar zijn wortels, probeerde zijn afstamming te achterhalen en de gebeurtenissen van de voorbije tijd. hij vroeg de imams, maar hun antwoord begrijp hij niet. hij vroeg de scholieren en de studenten. ‘de boeken zijn leeg’ zeiden ze, ‘in de boeken staat de geschiedenis van Fransen en Duisters, van Engelsen en Amerikanen, en de geschiedenis van de trollen van deze tijd: een geschiedenis die een haan een kiekendief maakt. o Ziyaan, dit is alles wat er is, deze geschiedschrijving: ze maakt geen gewaag van Abdelkrim, Ze wijdt geen woord aan Anoual en Dhar Oubarran. Ziyaan begreep er niets van al hun gepraat. stad en land ging hij af, geen plaats hield hem vast. alsof hij een doorn in zich droeg. hij ging de mensen langs om hen te vragen over de gebeurtenissen van de voorbije tijd. zijn grootouders waren erbij. naar hen ging hij toe met de vraag: wie is Abdelkrim? wat is er gebeurd in Anoual en Dhar Oubarran?...

Ziyaan graaft naar zijn wortels Read More

Posted by on Apr 8, 2010 in Gedichten | 0 comments

Het meisje dat verkocht werd

zij zette zich op een steen en barstte uit in tranen, tranen neerstromend als rivieren. ooit hoedde zij het vee met een herdersjong die de herdersfluit speelde. zij vermaakten zich met de tixxamin-spel, (lees het als: tikhammin) zij vertelden elkaar verhalen. totdat op een zekere dag, een vermogend man haar hand kwam vragen. hij kocht haar met een kostelijke dis, hij kocht haar met rijkelijke geschenken. toen de bruiloft voorbij was, begon hij haar te mishandelen. hij mishandelde, mishandelde, tot hij haar tenleste verjoeg bij het ochtendgloren. het arme schepsel raapte haar spullen bijeen en verliet het huis. ‘o moeder, ik wil me in zee storten. vader heeft mij verkocht voor een suikerbrood! ik ben een levende mens, ze hebben over mij onderhandeld als over een beest. o moeder, ik wil mij in de put werpen! ze hebben mij verkocht, ze hebben mijn hart verkwanseld! waarom gaat mijn zon schuil achter de wolken?’ Uit Reikend naar het licht van Elwalid...

Het meisje dat verkocht werd Read More

Posted by on Apr 8, 2010 in Gedichten | 0 comments

Dwalende Mas’oed

Fatima jubelt en Hemmadai slaakt een vreugdekreet. op het dag wordt een wimpel uitgestoken. ze zijn opgetogen: er is een zoon geboren! de een zet muntthee, de ander bereidt een schaap. meisjes op de binnenplaats, hun vingers versierd met henna, slaan op de tamboerijn en zingen verzen over het nieuwgeboren kind, over Mas`oed die verschenen is als de maan en licht brengt in de harten van zijn zusters, harten verduisterd door het lange wachten. Fatima huppelt van vreugde, en zo ook Hemmadi. zo lang strijden zij al een verloren strijd tegen de armoede! met veel moeite komen zij tot het middagmaal. een avondmaal kunnen zij wel vergeten! Mas`oed is hun hoop; hij zal opgroeien en de tuinen bevloeien; hij zal zorgen voor hun zusters op de dag van hun huwelijksfeest! hoeveel dagen en nachten heeft Fatima Mas`oed verzorgd! hoeveel zorgen heeft zij gedragen, hoeveel bitterheid heeft zij geslikt! ze heeft kruiken water en bossen hout op haar ruf getorst terwijl Mas`oed bungelde aan haar nek; ze heeft hem beschemd...

Dwalende Mas’oed Read More

Posted by on Apr 8, 2010 in Gedichten | 0 comments

Dochter van de Bergen

zij verscheen op de heuvel van gazellen vergezeld. lang wapperden haar haren golvend over haar rug als een golf van de zee haar gelaat was schoon als de zon op het uur van de dageraad ‘wie ben je?’ vroeg ik haar, ‘ben je een prinses? zeg mij: waar kom je vandaan? wat is je naam? wij zijn voor elkaar als vogel en wind. zeg mij: wie ben je? ‘s konings dochter soms?’ ‘jongen, ik ben de dochter van de bergen. ik woon niet in paleizen, ik slaap niet tussen zijden lakens, ik eet de buit van de jacht, ik drink uit de rivier, ik slaap in de heuvels temidden van de gazellen.’ ‘o meisje, jij hebt het leven begrepen! jij leeft als een patrijs die is opgegroeid in de wilde natuur. de vrijheid is jouw deel, meisje!’ ‘de zon gaat onder,’ sprak zij ‘het is tijd om heen te gaan.’ en zij verdween met haar gazellen achter de heuvelrand. diepe sporen liet zij na in mijn hart. dagen noch...

Dochter van de Bergen Read More

Facebook

Twitter