Hoofdmenu

Lieve Siham

Gestart door Nadina, 18/02/2005 om 22:03:18

Nadina

Lieve Sihem, het is vandaag iets meer als een jaar geleden,
en ik verwijt het en geef mezelf nog altijd de schuld,
Als ik jou die ochtend niet had gebeld dan was jij nu vast hier nog geweest.
Ik heb het nooit aan iemand verteld, ik durfde het niet aan je moeder te vertellen, ik durfde niet tegen haar te zeggen dat ik jou die ochtend belde en je vroeg of je koffie bij me wilde komen drinken.
Je had er zelfs helemaal geen zin in, want je was die avond laat naar bed gegaan en het regende keihard.
Je had geen zin om je aan te kleden, en wilde liever in bed blijven liggen.
Ik drong aan, ik had je zoveel te vertellen
Ik had die avond ervoor Hakim gesproken, die jongen waar ik een tijdje zo verliefd op was.
Dat wilde ik even met je delen, met een kop koffie erbij.
Je zuchtte en zei; okey, ik kom eraan
want papa is toch altijd chagerijnig op zondag, en je wilde hem niet in de weg lopen.
We hadden er omgelachen, hadden grappen over onze vaders gemaakt.
Over hoe ze reagerden, wat ze zeiden en wat ze deden als ze boos op ons waren.
Dat was de laatste keer dat wij samen hebben gelachen.
We eindigden het gesprek, ik zie je zo zei ik je nog;
En ga langs de bakker en neem wat lekkers mee.
Okey doe ik, tot straks doeii, zei je nog.
Dat was de laatse keer dat we elkaar spraken en dat we samen lachtten.
Een half uur later kreeg ik een smsje van je; Ik ga nu de deur uit, schoonheid..ben zo bij je, zet de koffie klaar.
Maar bij mij kwam je nooit aan.
Na een 3 kwartier belde ik, maar kreeg geen gehoor.
ik dacht dat je misschien nog vast bij de Turkse Bakker zou zijn want het was altijd druk op zondag daar.
Na een anderhalf uur nog geen spoor van jou, ik maaktte me ongerust want ik vond het niks voor jou om niet even te bellen.
Ik wilde in de eerste instantie even naar huis bellen, maar ik dacht misschien is ze Mohammed wel tegenkomen, de jongen waar jij zo gek op was, en misschien was je met hem in gesprek of wat dan ook.
Maar toch vond ik het niks voor jou om niet even te bellen.
Als er iets tussen kwam of als je wist dat je me zou laten wachten liet jij altijd iets van je horen. Altijd..
Ik heb toen naar je moeder gebeld, maar niemand nam thuis op.
Ik heb wel 100 keer gebeld.
Ik raakte in paniek, ik voelde dat er iets mis was, en ik hooptte dat het niets ernstigs zou zijn.
Daarna rende en zocht ik naar mijn sleutels, ze lagen voor me neus maar ik kon ze maar niet zien, ik heb een kwartier lopen zoeken.
Ben uiteindelijk mijn auto in gestapt en ik dacht dat ik gek werd,
Ik wist en voelde dat er iets loos was.
Ik nam de route die jij nam wanneer jij naar me toe reed.
En ja hoor, in de verte zag ik dat de wegen waren afgesloten wegens een verkeersongeluk. Mijn knieen knikten, mijn auto viel uit
Ik kon me niet meer bewegen.
Ik greep naar mijn telefoon maar ik mijn handen trillden zo erg dat ie steeds uit mijn handen viel, ik wilde je bellen en ik hooptte dat ik je vrolijke stem zou horen, maar helaas geen gehoor.
Laat haar het alsjeblieft niet zijn, laat haar het alsjeblieft niet zijn..
Maar jij was het wel..onderweg naar mij toe reed een vrachtauto op je in.
Je hebt nog 10 min liggen vechten voor je leven, en toen was je weg..
helemaal weg
Weg van hier, weg van je ouders, weg van je famillie, weg van alles, weg van mij..
Die dagen, maanden die volgden waren moeilijk en zwaar.
Ik ben veel bij je ouders geweest en we hebben veeel over je gepraat.
Je zus had het er heel moeilijk mee, ze sloot zich af.
Je broer die hield zich sterk, maar de tranen in zijn stem waren altijd te horen wanneer ik hem zag.
Ik deed hem zoveeel aan jou denken, zei hij altijd.
Je zusje was nog jong en die begreep het allemaal niet.
En ik, Ik was ook kapot van verdriet.
Op je begrafenis heb ik voor het laatst afscheid van je genomen, ik heb zeeen van tranen gehuild.
Ik kon en wilde je niet los laten..
Maar ik moest, ik moest je achterlaten..

Ik mis je Siham.

Veel liefs, je beste vriendin..

Samariaan

Somebody get me outta here!!

mouslati

Ik ben er van overtuigd dat sommige dingen gebeuren vanuit een hoger macht, voor mij is dat Allah swt voor iemand anders misschien iets anders. De dood van jou vriendin vind ik daar een levensecht voorbeeld van, ze wou niet weg van huis, ze ging toch. Het moest zo zijn, schuldgevoelens hebben totaal geen nut behalve dan dat ze al je energie kosten. Het was haar tijd, als ze niet was aangereden had ze misschien wel een hartaanval gehad ofzo, het moest zo zijn.

Nadina

Mouslate, dat weet ik..
Het was haar tijd om te gaan. Het moest zo zijn, alles staat geschreven.
Maar toch zijn sommige dingen moeilijk te bevatten, en denk je weleens;
Had ik maar niet gebeld, had ik maar niet aangedrongen..
Had ik zus, had ik zo..
Dat sluipt je gedachten binnen, ook al weet je dat haar dood niemand had kunnen voorkomen.

AdamX

meid , je hebt  zoveel mee gemaakt, je vriend verloren, je man.................
ik wens je echt heel veel sterkte en sbar....

het si allemaal elmaktab,  ik  kan het em voorstellen dat je je schuldig voelt, maar das niet nodig, want zo was het al geschrijven. je was alleen maar een sabab misshcien.