Pages Menu
TwitterRssFacebook
Categories Menu

Posted by on Apr 8, 2010 in Gedichten | 0 comments

Dochter van de Bergen

zij verscheen op de heuvel
van gazellen vergezeld.
lang wapperden haar haren
golvend over haar rug als een golf van de zee
haar gelaat was schoon als de zon op het uur van de dageraad
‘wie ben je?’ vroeg ik haar,
‘ben je een prinses?
zeg mij: waar kom je vandaan? wat is je naam?
wij zijn voor elkaar als vogel en wind.
zeg mij: wie ben je? ‘s konings dochter soms?’

‘jongen, ik ben de dochter van de bergen.
ik woon niet in paleizen,
ik slaap niet tussen zijden lakens,
ik eet de buit van de jacht,
ik drink uit de rivier,
ik slaap in de heuvels temidden van de gazellen.’

‘o meisje, jij hebt het leven begrepen!
jij leeft als een patrijs die is opgegroeid in de wilde natuur.
de vrijheid is jouw deel, meisje!’

‘de zon gaat onder,’ sprak zij
‘het is tijd om heen te gaan.’
en zij verdween met haar gazellen achter de heuvelrand.
diepe sporen liet zij na in mijn hart.
dagen noch maanden zijn bij machte ze weg te vagen.

Uit Reikend naar het licht van Elwalid Mimoun

Facebook

Twitter