Pages Menu
TwitterRssFacebook
Categories Menu

Posted by on Nov 15, 2010 in Columns | 0 comments

Islam gemondialiseerd

De term “mondialisering” van de islam is een paar jaren terug door de Franse islamoloog Olivier Roy gebruikt als titel van één van zijn boeken. Wat wij in dit artikel met “mondialisering”van de islam bedoelen, is anders dan wat Roy bedoelt. De Franse onderzoeker analyseert de conjunctuur en hoe de politieke islam zich van het plaatselijke tot internationaal niveau heeft verplaats. In dit artikel praten we over het tegenovergesteld; namelijk hoe het westen de islam naar het voorfront van de internationale belangstelling heeft meegesleurd.

De islam is nog nooit zo “gemondialiseerd” geweest zoals het nu het geval is. Zelfs in de expansietijden ( zevende – dertiende eeuw) was deze derde monotheistische religie niet beter bekend dan wat het nu is. Dankzij de Amerikaanse bondgenoot van het Europa is de islam gemondialiseerd. Overal in de wereld wordt over deze religie gepraat, net alsof het om een nieuw fenomeen van onze tijden gaat. Dankzij de Amerikaanse theorieën over de culturele botsing en dankzij de misdaad  van de geamerikaniseerde (de mesten van hen woonden al in Amerika) terroristen van 11/9, is de islam nu overal in de wereld beter bekend dan ooit. Het is de moslims nooit gelukt om hen geloof zulke grote bekendheid te geven, de Amerikanen kennelijk wel. Dit doet me denken aan de titel die de Franse onderzoeker Alexandre del Valle aan een van zijn boeken heeft gegeven: Islamisme, Etats-Unis: une alliance contre l’europe. De auteur ziet wat de anderen niet zien, hij ziet het onzichtbare bondgenootschap tussen de Amerikanen en de moslims. Hij analyseert de historische achtergronden waarop de samenwerking tussen beide partijen tot stand is gekomen. Deze mening van del Valle is moeilijk te ondersteunen, maar als je kijkt hoe de islam bekender is is geworden, dan kun je niets anders concluderen dan de conclusie van de Valle. Drie weken geleden zat ik in mijn auto toevallig tegenover het gebouw van de moskee El Mohsinine  in Amsterdam Noord. Op dat moment was er een discussieprogramma op de radio over de verbranding van de koran. Een van de deelnemers aan de discussie was het niet eens met de actie. Ik dacht in het begin dat hij dat krankzinnig of onzin vond, maar het ging bij hem meer om het feit dat de actie een propaganda is voor de islam. De man onderstreept, heel serieus, dat de islam door deze propaganda juist groeit en dat het christendom niet (zijn eigen woorden). Dit is op zich niet wat ons in dit artikel interesseert, maar als wat deze luisteraar zegt zou kloppen, dan moeten moslims eeuwig dankbaar zijn aan de Amerikanen: Gracias toda la vida gran amigo’s.

De Islam bestaat nu al vijftien eeuwen. Er waren sinds haar ontstaan grote misverstanden, conflicten, vijandigheden en oorlogen met/tegen het westen. Moslims en christenen hebben door de geschiedenis heen elkaar bestreden, de oorlogen tijdens de kruistochten hebben lang geduurd, met veel slachtoffers aan beide kanten. Moslims kwamen naar Spanje (niet pacifistisch zoals het vaak wordt beweerd) en vertrokken (gedwongen) na ongeveer acht eeuwen. Christenen bezaten in de negentiende eeuw moslimlanden en later moesten ze (gedwongen) weer vetreken. Het is bekend dat het niet altijd vreedzaam is geweest tussen moslims en christen en de oorzaken daarvan zijn absoluut niet te vinden zowel in het christendom als in de islam. Het is altijd of de politiek of de economie geweest die de conflicten katalyseerden of juist verlamden (deze situatie is nooit veranderd). Maar hoe grote en diep zijn de conflicten en de misverstanden tussen de islam en het christelijke westen, de situatie is niet  zo theatraal geweest zoals het nu is. Het is nog nooit zo kinderachtig geweest zoals het nu is. De geschiedenis van de oorlogen tussen de christenen en moslims, bewaart nog steeds het beeld van twee helden uit beide partijen: Richard Leeuwenhart versus Salah Eddin. Ze voerden vuile oorlog tegen elkaar, maar met eer en respect voor elkaar. Er werden geen Bijbels of Korans verbrand, Jezus en Mohamed hoefden niet in hun graf nog eens pijn te lijden. Ondanks wederzijdse haat, waren er geen mensen, uit beiden kanten, die tot kinderachtig en absurde gedragen opriepen. In de moderne tijden gebeurt dit helaas wel, dan wel namens een van de pilaren van het modernisme: de vrijheid van meningsuiting.

In onze moderne tijden, waar de moderniteit en het modernisme hun vorm en inhoud hebben verloren, alles is geoorloofd, behalve het fatsoen. De moslim mag geitenmelker (automatische correctie van Word, hij kent de term van Theo niet) genoemd worden, hij mag geassocieerd worden met allerlei vormen van fascisme en barbarisme, hij mag koopwaar zijn van handelaren die graag daarin willen marchanderen. Kortom, onze vrijheid permitteert ons om de moslim psychisch te liquideren, totdat hij afstand doet van dit “slecht geloof”.

De ene roept om de profeet van de islam op de grond te tekenen zodat mensen op de tekening kunnen spugen, de andere beeldt de profeet van de islam uit als Arabier en dus terrorist, veel anderen activeren hun fantasieën om mee te doen aan de chasse aux sorcieres [heksenjacht]….Dit, zonder zich af te vragen: wie geeft ons dit recht om de moslim  a-priori te criminaliseren? Wij zijn “wij”? Is het niet een nieuwe vorm van de idolatrie: wij geloven in onze volmaaktheid en wij geven onszelf vervolgens het recht om alles met onze verlangen te laten rijmen. Een ordepunt: ik heb het niet over de inhoudelijke kritiek op de islam,  maar meer over de ethische houding van de zogenaamde critici van de islam, zoals de groep Hirshi Ali in Nederland. Dit soort kritiek op de islam is niet wat de evolutie van de islam nodig heeft, het is juist wat deze evolutie belemmert. Neem dit als voorbeeld: een onschuldige Iraniër werd ooit in zijn eigen land, wegens zijn meningen, gearresteerd. Hij werd gemarteld, verkracht en zijn familie werd vernederd. Deze Iraniër kreeg de kans om naar Nederland te vluchten. Hier in Nederland mag hij alles zeggen en hij zegt ook alles, want zijn zaak is rechtvaardig. Mijn persoonlijk probleem met deze Iraniër is dat hij niet over zijn verkrachters praat, hij praat liever over de islam omdat de islam verantwoordelijk zou zijn voor zijn ellenden. De politiek politiseert het verhaal van  de Iraniër en de zaak krijgt een andere teneur, want Iran is wanted. Dan hebben wij het over het islamitische Iran als verkrachter van de Iraniër. Dit hoort bij de absurditeit bij uitsteek.

In Nederland hoor ik de critici van de islam zeggen dat hun kritiek gezond is, want daardoor kan het incasseringsvermogen van moslims groter worden (R. Verdonk). Dit kan ik op zich begrijpen, ik kan ook begrip hebben voor een iemand die rationele kritiek op de islam heeft. Dit is helemaal niet aan de orde: kritiek is de katalysator van de evolutie. Mijn probleem is van een ethische orde, dat men bijvoorbeeld zegt: moslims zijn achterlijk en ze deugen niet. Net als je zegt: manen zijn beter dan vrouwen. Hoezo beter? Mannen zijn anders dan vrouwen, maar ze zijn, ontologisch en ethisch, niet beter. Bovendien, is het nodig om meer dan een miljard moslim op aarde te kwetsen om ze te laten leren hoe ze met de kritiek op hun geloof kunnen omgaan? Waarom, wie heeft mij hiertoe gemachtigd?

Is het omdat de islam een soort terrorisme is in de ogen van de nieuwe fascisten in het westen. Maar, stel dat het zo is, stel dat de islam het fascisme stimuleert, de vraag is wie dan niet? Het nieuwe liberalisme namens welk het westen grote misdaden in de wereld pleegt? Het nieuwe kapitalisme dat oneindig slachtoffers in de wereld oplevert?  Even concreter: wat doet het westen in godsnaam in Afghanistan? Is dat om de Taliban te bestrijden? Is dat zo? Waarom moten de Taliban dan bestreden worden? Omdat ze terroristen zijn? Ja, maar terroristen in hun eigen land, wat beweegt het westen dan om met zoveel macht zich in Afghanistan te vestigen?

Het is absoluut niet mijn bedoeling hier om de islam en moslims blind te verdedigen, ik ben zelf één van de critici waar de kritiek constructief en niet ridicuul is. Het gaat mij meer om de absurditeit die wij mee moeten maken. Vijf jaar geleden verscheen een boek van Harry Kunneman met als titel Het dikke-ik, deze titel heeft mij zo gefascineerd en ook gestimuleerd om het boek aandachtig te lezen en te herlezen. De auteur beschrijft de contouren  van de absurditeit waarin het gemondialiseerde dikke-ik is beland. De absurditeit is algemeen, het heeft te maken met de productie van de zin en de onzin. Ik reduceer de absurditeit hier tot de manier waarop moslims en de islam door het westen worden behandeld. De absurditeit is er, het bestaat, de “onzichtbare hand” heeft ervoor gezorgd dat het komt. Het voortbestaan van deze absurditeit is een taak van de media. Dankzij de media wordt de absurditeit legitiem en geloofwaardig: analytici, sociologen, ideologen, politicologen en politici worden één voor één door de media uitgenodigd om de absurditeit te koesteren , waardoor ze genormaliseerd wordt. In Nederland moesten we bijvoorbeeld weken en weken in de media gaan praten over de voornemens van de Amerikaanse priester om de koran te verbranden. Wekendiscussies, radio, krant, televisie en internet…., iedereen heeft het over de verbranding.  Let op, de eerste absurditeit is geboren bij de priester zelf, dan volgde een soort voortplanting van deze absurditeit. In dezelfde tijd riep iemand in Amerika zelf om de profeet van de islam in een tekening uit te beelden zodat daarop gespuugd kan worden. Constateer dan hoe het denkniveau in onze tijden zo vloerlaag is geworden, het lijkt alsof de rede in het westen met pensioen is gegaan.

Even terug naar de mondialisering van de islam. Is het omdat de islam ineens terroristischs is geworden, of omdat de wereld wilder en wilder is aan het worden? Je kunt tegenwoordig geen stuk over de islam  lezen zonder verwijzingen naar 9/11. Iedereen moet het idee consumeren dat moslims Amerika hebben aangevallen en dus, war on terrorisme, zeggen de grote jongens (Amerikanen en Briten) en war on islam,zeggen de kleine jongens (Wilders, de  Winter, Sarrazin en anderen) . Wat een absurditeit: wij zijn allemaal geamerikaniseerd. In de jaren tachtig en negentig hebben de Algerijnse moslims een serie aanslagen in Frankrijk gepleegd, volgende maand moet de wereldterrorist, de Venezuelaanse Carlos voor de rechter verschijnen wegens de betrokkenheid bij deze aanslagen. De aanslagen in Parijs en andere Franse steden in de jaren tachtig en negentig waren het werk van de Algerijnen. De Algerijnen zijn officieel moslims. Toen was de islam nog niet verantwoordelijk voor wat er is gebeurd, want het was het werk van een paar criminelen die moslims zijn en niet van de islam. Nu dat de wereld geamerikaniseerd is, wordt alles bekeken vanuit Washington.

September 2010

Facebook

Twitter