Pages Menu
TwitterRssFacebook
Categories Menu

Posted by on Feb 4, 2011 in Columns | 2 comments

Egypte en Tunesië wel, Marokko niet?

Veel Marokkanen hebben de afgelopen weken de protesten in Tunesië en Egypte op de voet gevolgd. Veel mensen van in de 40 met flashbacks naar protesten in Marokko in de jaren ’80. In 1984 leidde toegenomen voedselprijzen tot landelijke protesten in Marokko. Het leger werd uiteindelijk ingezet om met tanks en geweld deze protesten te beëindigen.

Vandaag de dag is het rustig in Marokko. In tegenstelling tot de buurlanden is er in Marokko geen dringende aanleiding om te protesteren. Dagblad de Pers kopte vandaag met ‘Mohammed is God’. Journalist Camiel Driesen schreef het stuk vanuit zijn zolderkamer in Amsterdam. Zo leidt hij zijn stuk in met “De omstandigheden zijn precies hetzelfde of zelfs nog erger dan in Tunesië en Egypte, maar Marokko heeft koning Mohammed VI, van wie alles afglijdt. Hoe kan dat?”. Is dit echter wel zo? De laatste dagen kwam ik vaker ongenuanceerde vergelijkingen tegen. Zo beweerde iemand dat het onderwijsniveau in een land bepaalt of een volk in opstand zal komen. Heeft Marokko dan een veel lager onderwijsniveau dan Tunesië? Camiel Driesen ziet vervolgens de economische en religieuze macht van koning Mohamed VI als reden voor het uitblijven van massale protesten. Hij geeft vervolgens aan dat alle bedrijven van de Marokkaanse koninklijke familie voor 6% deel uit maken van het bbp. Als de economische macht van de koning en zijn familie zo groot is, wie bezit dan die overige 94%?

Wanneer wij objectief kijken naar protesten dan hebben deze veelal met de primaire levensbehoeften te maken. In Tunesië begon men te protesteren nadat de voedselprijzen enorm waren gestegen. In 1984 waren dezelfde voedselprijzen reden tot protest in Marokko. Marokko heeft geleerd van 1984. Voedselprijzen worden sterk gereguleerd door de Marokkaanse overheid en zijn nog altijd onderwerp van discussie. Opvallend genoeg is het vooral het westen die wil dat Marokko stopt met het subsidiëren van voedsel. In de jaren ’80 het IMF en vandaag de dag de Europese Unie. Naast de invloed van de kosten voor de eerste levensbehoeften speelt de structuur van de economie een grote rol. Marokko kent van oudsher een economie waarbij de rol van de overheid minimaal is. Een economie die vooral gebaseerd is op landbouw en handel. Een economie van ondernemende mensen. De aansluiting van het onderwijssysteem op de realiteit van de economie ontbreekt. Doordat de markt voor hoger opgeleiden zich vooral concentreert op de overheid is hier een grote druk op komen te staan. De overheid kan immers niet voor elke hoger opgeleide een arbeidsplaats creëren. De een is realistisch en beseft dit en gaat verder en de ander eist een baan bij de overheid. Deze laatste groep is een die mogelijk kan protesteren in Marokko. Maar zolang dit niet gepaard gaat met gestegen voedselprijzen zullen deze protesten niet gesteund worden door een groot deel van de bevolking.

  • http://Website Aziz

    We need change.
    It is time for change in Morocco too. It would be nice to see bigger changes without wasting that much blood. This is message to the Elfassi family which is shaking these days because they do not want loose the tits they have been sucking for decades.
    http://amazigh-culture.blogspot.com/

    • Said Essanoussi

      I agree totally with you. We only hope that changes Will lead to better situations. Lybia is not VHS ging. Kaddafi is not there but the new leaders have the same thougnts as kaddafi. Excludes imazighen, promises that made are invisible.

Facebook

Twitter