Nee niemand was erbij en jij ook niet...je doet net of je het weet. Grappig!
Het wordt met de dag belachelijker en lachwekkender met jullie.
Weten jullie echt zo weinig van de islam? Blijkbaar!
Kom maar met bewijzen vragen sommigen. Hoeveel bewijzen wil je…heb je niet de nummers van hadieth gekregen om het op te zoeken? Jawel, maar ik heb geen tijd om de waarheid te achterhalen, dat is te pijnlijk om uit te zoeken. Ach ja zo!
Heb je niet een tiental logische tegenstrijdigheden in de qoran gekregen? Jawel, maar dat was niet overtuigend genoeg…ik zit nog te diep gevangen door de verzen van de Qoran….ach ja zo!
Vindt je echt dat sterren slechts versieringen zijn aan de laagste hemel, terwijl de maan door alle 7 hemelen heen schijnt……..geloof je deze leugens echt? busje komt zo hoor! Of geloof je dat sterren/kometen/meteoren worden gebruikt om de jinn te beschieten?
Profeet Mani ook de zegel der profeten en dat ruim 300 jaar eerder dan de Arabieren….hmmm!
Mani, het zegel der profeten
Mani (3e eeuw na chr) was de stichter van een religie die alle bestaande religies zou omvatten. Hoewel deze religie na een periode van 300 jaar weer over zijn hoogtepunt heen was, heeft zij zich in korte tijd verspreid over een groot deel van de beschaafde wereld van die tijd, van Rome tot China zijn er sporen gevonden van de manicheeërs. Tegenwoordig is er weer een hernieuwde aandacht voor deze verloren religie, en sommige geschriften zijn bewaard gebleven. Johan Pameijer heeft er een mooi stuk over geschreven. Wikipedia schrijft:" Interestingly, there are also parallels between Mani and Muhammad, the prophet of Islam. Mani claimed to be the successor to prophets like Jesus and other prophets whose teachings he said were locally corrupted (or corrupted by their followers). Mani declared himself, and was also referred to, as the Paraclete: a Biblical title, meaning "one who consoles" or "one who intercedes on our behalf", which the Orthodox tradition understood as referring to God in the person of the Holy Spirit. Mani claimed to be the last of the prophets, and also claimed that his prophethood was revealed to him by an angel. Muhammad, similarly, claimed to be the successor to prophets, notably the Hebrew prophets and Jesus. He claimed that the teachings of previous prophets were corrupted by their followers, e.g. Christians believing Jesus to be the son of God. He also claimed to be the last of God's prophets promised to humanity, as was said of Mani."
Mani was ook het zegel der profeten en stelde ook dat de oorspronkelijke religie gecorrumpeerd was in de bijbel. Zowel Mani als Mohammed beweerden de voorspelde Paracleet te zijn, terwijl in het christendom hier de heilige geest mee bedoeld wordt. Deze invloeden kunnen niet uit het jodendom of het christendom stammen.
Lekker origineel van die Arabieren.
De waarheid van islam en Arabieren:
Bijvoorbeeld, Aboe Bakr, één van zijn voornaamste metgezellen, stommelde een joodse school binnen, geleid door twee rabbi’s. Aboe Bakr riep één van de rabbi’s “om God te vrezen en moslim te worden omdat hij wist dat Mohammed de apostel van God was die de waarheid van Hem gebracht had en dat zij het geschreven zouden vinden in de Thora en het Evangelie.” Eén van de rabbi’s sprak hem brutaal tegen, zeggend dat Allah arm moet zijn als Mohammed geld van de joden moet lenen. In woede sloeg Aboe Bakr hem hard op het gezicht, hem vertellend: “Ware het niet dat er een verdrag tussen ons is, dan zou ik uw hoofd afhakken, u vijand van Allah!” Het verhaal eindigt met de rabbi die tegenover Mohammed ontkent dat hij Aboe Bakr brutaal had tegengesproken (merk op hoe de jood niet alleen een godslasteraar is maar ook een leugenaar), maar de profeet kreeg een openbaring dat de rabbi Allah bespot had. Dus was Aboe Bakr gerechtvaardigd in het nemen van fysiek geweld als antwoord op de onbeleefde woorden. Hij is een moslimheld. Overigens zijn er er veel snel vertelde verhalen als deze die overal in de islamitische bronnen gevonden worden die gewone lezers choqueren. Islam is niet de religie van vrede.
Bronnen: Boechari vol. 5, nos. 4038-4040, in het Boek van Militaire Expedities; Tabari, pp. 99-105 / 1375-83; Ibn Ishaak pp. 482-84 / 714-16; 981 en 665-66 / 981.
(5) In maart 627, na de slag van de Loopgraven, legde Mohammed de mannen in de joodse stam van Qoeraiza de uiteindelijke straf op, zijn derde en laatste grootse joodse rivalen in Medina. Betrouwbare tradities zeggen dat Gabriël zelf naar beneden naar Mohammed kwam en hem vroeg waarom hij zijn uniform uit deed en een bad aan het nemen was. Er was nog één slag te gaan: tegen de joden. Deze stam werd verondersteld neutraal te blijven in de slag, maar zij leken gekonkeld te hebben met de Mekkanen en op het punt te staan om Mohammed van achteren aan te vallen - hoewel zij dit niet deden. Niettemin moesten zij, volgens Mohammeds interpretatie van de feiten, berecht worden.
De straf: Dood door onthoofding voor ongeveer 600 mannen (één bron zegt zelfs 900, Ibn Ishaq, p. 464)) en slavernij van de vrouwen en kinderen. Mohammed was wijs genoeg om zes stammen ieder twee joden te later executeren om enig bloedvete te stoppen. De rest van de executies werd waarschijnlijk uitgevoerd door Mohammeds mede-emigranten uit Mekka, gedurende de nacht, aangezien de hoofden en lichamen in de loopgraven gesleept werden.
Een moslimverdediging van deze wreedheid zegt dat de joden het eens waren met een vonnis uitgevaardigd door een moslimbondgenoot, Sad bin Moeadh. Echter, hij stemde tegen de joden. Dus het was niet Mohammeds schuld. Echter, deze verdediging is, naast de stilzwijgende erkenning dat deze straf excessief was, misleidend omdat Mohammed de rechtspraak kon stopzetten en hen uit Medina kon verdrijven (zoals zij inderdaad verzochten) of hen genade kon tonen, mogelijk een gedeelte van hun goederen en producten als borg nemend.
Een andere moslimverdediging van deze wreedheid is dat de joden hun bestand om neutraal te blijven in de slag verbraken. Dit betekent dat zij hun straf verdienden. Antwoord hierop is dat deze straf Arabisch tribalisme op zijn slechts weergeeft. (Sommige moslims vandaag verheerlijken vroege islam vanwege het afschaffen van tribalisme.) Mohammed zou alleen enkele leiders of schuldigen kunnen executeren. Hij hoefde niet de hele joodse stam van de aardbodem weg te vegen, door executie en slavernij.
De derde verdediging is zelfs slechter dan de eerste twee. Reza Aslan, een jonge intellectuele Iraniër, in zijn boek Geen god dan God ( Random House, 2005), zegt dat de Qoeraiza-stam slechts een kleine fractie van de joden in Medina en omgeving uitmaakte (p. 94). Daarom is Mohammeds executie van hen geen “genocide” ( Aslan’s woord). Zijn stilzwijgende conclusie is dat deze daad tegen een kleine joodse stam mineur en daarom niet extreem maar proportioneel is. Antwoord hierop is dat tribalisme heerste in de Arabische cultuur (en nog op vele plaatsen vandaag doet), en Mohammeds een gehele stam elimineerde; hoewel het geen genocide is, is het excessief voor hun “onbeschaamde” ( Aslan’s woord) misdaad. Het is slechts clandestien om het woord “genocide” te gebruiken alsof het veronderstelt om Mohammeds excessieve bestraffing aanvaardbaar te maken. Een stam elimineren? Dat is geen probleem wanneer we het vergelijken met een genocide, lijkt Aslan te bedoelen. (Dit soort van verwarde verdediging van Mohammeds onverdedigbare daden vind je terug in moslim literatuur en websites vandaag.) Echter, iemand die een gezond oordeel kan vormen en wiens geest niet vertroebeld is door een leven van devotie aan de islam, weet dat Mohammeds daad tegen de Qoeraiza-stam feitelijk en objectief excessief was, ongeacht zijn cultuur en de eeuw waarin hij leefde.
Wat slechter is, de profeet lijkt deze wreedheid te vieren in soera 33: 25-27, een openbaring van Allah over de slag van de Loopgraven en zijn behandeling van Qoeraiza:
33:25 25. En Allah dreef de ongelovigen [Mekkanen en hun bondgenoten] en hun woede (over hun verlies) terug; zij bereikten niets van het goede. En Allah hield (de ongelovigen) af van de gelovigen in de strijd [ q-t-l]...
26. En Hij zond degenen die hen (de bondgenoten) steunden van de Lieden van de Schrift [Qoeraiza] van hun forten naar beneden. En Hij wierp angst in hun harten. Jullie doodden [ q-t-l] een groep (mannen) en jullie namen een groep (vrouwen en kinderen) gevangen.
27. En Hij deed jullie hun land en hun huizen en hun bezittingen erven en een land dat jullie nog niet betreden hebben. En Allah is Almachtig over alle zaken. (Siregar)
Deze verzen tonen drie onplezierige waarheden aan. Allereerst, Allah helpt de moslims in oorlogvoering of strijd (drieletter Arabische wortel is q-t-l in vers 25) tegen een veel grotere vijand, dus Allah bekrachtigt de islam in strijd. Ten tweede, Allah staat het tot slaven nemen en onthoofden van joden toe, dus iedere moslim bekend met de achtergrond van dit vers weet dat onthoofding als zodanig in de koran opgenomen is. Het woord q-t-l in vers 26 kan slachting betekenen. Tenslotte, Allah staat Mohammed toe om het bezit van de joodse stam in te nemen op de basis van verovering en zijn bezit van alle dingen. Dit is een dubieuze openbaring en redenering. Allah spreekt, en dit bevoordeelt Mohammed materieel. Dit gebeurt te vaak in Mohammeds leven. Dus, opnieuw religie, politiek, rijkdom, wraak en strijdkrachten komen samen in de islam. Het is geen wonder en geen verrassing dat terroristen geïnspireerd worden door geweld in de vroege islam. Of dat gewone moslims zich gerechtigd voelen om vijandschap in hun hoofden te koesteren tegen joden. Hoe kan het voorbeeld van Mohammed hen vertellen hiermee te stoppen?
Niettemin laat soera 33:25-27 Mohammeds hartsverlangen achterwege:
De apostel koos één van hun vrouwen voor zichzelf, Raihana bint Amr... één van de vrouwen van...Qoeraiza, en zij bleef bij hem tot zij stierf, in zijn macht. De apostel wilde met haar trouwen en plaatste een sluier om haar, maar zij zei: “Nee, laat mij in uw macht, want dat zal gemakkelijker voor mij en voor u zijn.” Dus verliet hij haar. Zij had weerzin getoond richting islam toen zij gevangen genomen werd en bleef het Jodendom aanhangen. (Hier heeft de profeet deze vrouw geen enkele dag om te rouwen…ze moest diezelfde nacht nog met hem naar bed. Hoeveel sexslavinnen had de profeet eigenlijk en ga niet weer zitten liegen dat hij er geen had. Hij had er zowieso minimaal 2 die iedere geleerde moslim kent.
Kort daarna bekeerde zij zich tot de islam en een boodschapper informeerde Mohammed hierover, en hij reageerde op het goede nieuws: “Dit gaf hem genot.” Het is niet juist te geloven dat dit Mohammeds motief was om zoveel joden te executeren, maar zijn liefde voorzag hem een extra, onvoorzien voordeel, dat wil zeggen de vrouw die hij als zijn slavin had genomen.
Nogmaals: deze wreedheid kan niet worden verdedigd door redelijke mensen. Mohammed reageerde disproportioneel op een breuk in het verdrag…als het al zo was. Moet het ons daarom verbazen, dat vele in de moslimwereld een disproportionele jodenhaat hebben? Hoe kan het voorbeeld van Mohammed hen vertellen om deze haat nu te stoppen?
Als jullie geloven dat Allah slaven goedkeurt en kinderen van slaven of overwonnen mensen gewoon verkoopt voor geld om wapens en soldaten te kopen..want dit is wat hij deed. Als jullie dit nioet omnder ogen willen zien…net als die onzin God Jhwh die ook alles en iedereen wat niet zogenaamd gehoorzaamd aan het zwaard wenst. Ben ik de enige of een van de weinige die doorheeft dat dit niets met God te maken heeft? Zijn jullie echt zo ver. Het is niet de qoran die de islam maakt of niet maakt….het zijn juist de hadieth. Hadieth wordt gexien als iets historisch en menselijk. Met de qoran kun je alle kanten op zowel in positieve zin en als in negatieve zin, maar hadieth en sira’s zijn echt te erg voor woorden. Hierdoor weet ik dat islam een leuk vermakelijk verhaaltje is, maar heeft geen basis whatsoever. Begin maar de grijze massa te laten werken….te lang op slot gezeten en waarschijnlijk start het als een zeer oude auto….shoke goed gebruiken!
